بیتــانوشت

پته تكوني شب عيد

2008-03-19T02:04:00.004+03:30

فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم.................... بنده عشم و از هر دو جهان آزادم

و بدينوسيله هويت خود را فاش ساخته ايم...

بنزين و ترقه بازي!

2007-08-29T00:17:00.000+03:30

›› بعد از اين همه سال، بالاخره امشب كمي (!) فكر كردم تا فهميدم ارتباط بين تولد امام ها و جشن هاي مذهبي ديگه و ترقه در كردن همون "ت" اولشونه، به همين سادگي! اي خداي آسمانها كمي درك و شعور بده ما را _لطفا_...!
›› مشكل بنزين مسافران عزيز هم حل شد شكر خدا. حتي اونهايي هم كه بچه هاشون در حسرت شمال موندن كاري نداره من يادشون ميدم (!):

1. كافيه با يك نفر كه با شما دست كم 100 كيلومتر فاصله داره آشنا يا دوست يا فاميل باشيد،
2. بعد از يك نوبت سوخت گيري، كارت سوخت خودتون رو براي اون پست كنيد و به او هم بگوييد متقابلا كارت سوختش را براي شما پست نمايد،
3. حالا مي تونيد به دفعات نامنظم و حساب شده سوخت گيري كنيد، به نحوي كه حتي سيستم هاي هوشمند هم قادر به آناليز صحيح مسيري كه شما نپيموده ايد (!) نشوند،
4. اگه به جواب نرسيديد اين روال را از گام اول دوباره آغاز كنيد!

مردي با ميكروفون

2007-08-27T11:46:00.000+03:30

یه جا خوندم نوشته بود کلمات "سخنراني امام در نوفل نوشاتو" در گوگل فيلتــره! ناخودآگاه به یاد بخش های خواندنی از کتاب دختری از ایران افتادم که چند هفته پیش برای بار دوم یا سوم بازخوانیش کردم.
اين قسمت مربوط هست به حدودا مهر- آبان ماه 1357؛ زماني كه شاه، آيت الله خميني رو از ايران اخراج كرد و ايشون در نوفل لوشاتو فرانسه ساكن بودند:

اکنون همه چهره ی آشنای آیت الله خمینی را می دیدند که در اتاقی کوچک روی قالیچه ای می نشست و در ده ها میکروفون که در برابرش چیده بود سخن می گفت. پیام او، همان پیام آشنای قدیمی، یعنی برقراری حکومت اسلامی بود. آیت الله خمینی قول می داد پس از اینکه فساد و نشانه های امپریالیستی و صهیونیستی از کشور برچیده و حکومت قرآن و قانون جایگزین آن شد، همه ایرانیان به جز بهاییان مرتد، از آزادی سیاسی و مذهبی برخوردار خواهند بود، زندگی برای محرومان صورت تازه ای خواهد گرفت و ضروریات اولیه زندگی، چون آب و برق و نفت و حتی حمل و نقل رایگان خواهد شد. ایرانیان مخالف شاه از همه جای جهان برای ادای احترام به خمینی بزرگ راهی نوفل لوشاتو می شدند. این ایرانیان در بازگشت به محل زندگی خود از ایمان و اعتقاد آیت الله سخن می گفتند و همچنین از سماجت او در مخالفت با شاه و اربابان آمریکایی اش و از تصمیم آیت الله در براندازی بی عدالتی و فساد در اجتماع. اینک همه صدای آیت الله را از رادیوهای دیگر می شنیدند که پی در پی مصاحبه می کرد و برنامه های آینده اش را برای همگان بازمی گفت. رادیو بی بی سی بدون هیچ سانسوری سخنان مخالفان و گزارشی از گستردگی اعتصابات و درگیری های سراسری در کشور را در برنامه های خود پخش می کرد و به اعتراضات و نارضایتی های دولت ایران در این باره اعتنایی نداشت.
فصل سیزدهم- مردی با میکروفون، ص 367

دختری از ایران کتاب خاطرات خانم سَتّاره فرمانفرماییان هست که خانم دونا مانکر ابتدا به انگلیسی تحرير و بعد آقای ابوالفضل طباطبایی به فارسی ترجمه اش کرده. ستاره (با فتح سين و تشدید ت!)، دختر شازده عبدالحسین میرزای فرمانفرما که تا قبل از کودتای 28 مرداد و به قدرت رسیدن رضاخان، از بزرگترین متمولین و صاحبان قدرت زمان خود بوده است.
خانم فرمانفرماییان در این کتاب با بیان صريح، ساده و رمان گونه ای در كنار تعريف داستان زندگي پر فراز و نشيب خودش به شرح وقایع مهم دوره های تاریخی ایران از اواخر دوران سلطنت قاجار تا انقلاب اسلامی می پردازه. جدای برخی دیدگاههای ناسیونالیستی كه تحت تاثير علاقه شدید ایشون به پدر و خاندان فرمانفرماست و بعضی تندروی ها و گاهی حتی آسان گیری ها و متناقض گويي هایي که البته از نظر من تا حد زیادی قابل اغماضند؛ کتاب جالب و متفاوتیه. به نظر من كتاب روراست و صادقيه و تا حد زيادي بي طرف نوشته شده من به همه دوستانم پیشنهاد می کنم با دقت بخونند و خودشون قضاوت کنند.
سعي مي كنم در پست هاي بعدي هم چند خط جالب ديگه از اين كتاب رو بنويسم.

To improve is to change

2007-08-26T00:50:00.000+03:30

دوباره قالب وبلاگم رو تغيير دادم. گرچه اين بار سومه، اما هنوز بازي نشده (تا 3 نشه بازي نشه). طي يك اقدام سرعتي، به دنبال يه قالب جمع و جور و سبك مثل اين گشتم و اولين رو كه پيدا كردم ترجمه اش كردم. البته شايد به قول يك دوست باز هم اون قالبي كه بايد باشه نيست. اما بعداًها شايد تغييرات جزئي روش بدم؛ شايد دوباره عوضش كنم؛ و شايد هم اصلاً مهاجرت كنم به وردپرس!
خدا رو چه ديدي؟ بهرحال تغيير مداوم چيزيه كه هميشه از تكرار بيشتر دوستش ميدارم. به قول وينستون چرچيل:

To improve is to change; to be perfect is to change often!

سفرنامه مصور تابستان 80 و شِش

2007-08-23T23:21:00.000+03:30

به مدت هفت روز به اتفاق دايي جانِ شماره 4 رفته بوديم سفر. اول دو روز در ييلاق خوش آب و هوايي درست رو در روي قله دماوند به اسم وانا مهمان دوست دايي بوديم. سه روز بعد رو كنار درياي خزر و در محمودآباد و نوشهر گذرونديم و دو روز آخر رو هم در تهران بوديم و بعد دو روز پيش به كوير خودمون برگشتيم تا دوباره روزگار رو مثل هميشه بگذرونيم...
متاسفانه دوربين فيلمبرداري-عكسبرداري ديجيتالمون درست موقعي كه لازمش داشتيم اذيت كرد و خودبخود خاموش مي شد، اما با دوربين موبايلم عكسهايي گرفتم و از من عكسهايي گرفتند كه اكنون مي خواهم اينجا بگذارمشان. باشد كه وقتي بزرگ شدم اين روزهاي خوش جواني را فراموش نكنم!

25 مرداد، 10:44 صبح: اين عكس پسر خوونواده آمُلي مهربونيه كه مهمونشون بوديم. اسمش رضاست و پاي آبشار بيست و 5 متري و زيباي شاهاندشت (شوندشت خودشون!) وايساده. قابل ذكر است پدر اين پسر هم مثل دايي جان داراي مدرك دكترا از دانشگاه New South Wales استرالياست و ويلاي ييلاقي كه مهمان بوديم، از هر نظر تمام عيار و تمام عيان (!) بود.
اين پسرك 12 ساله هم خوره كامپيوتره و اونقدر با هم رفيق شديم كه بهم فقط مي گفت "مهندس"؛ البته پشت بندش هم مي گفت شرط مي بندم تو مهندس قلابي هستي! بزرگ كه شدم و مدرك دكترام رو گرفتم، به موبايلت زنگ مي زنم و نشونت ميدم يه من ماست چقدر كره داره... (هاهاها- اين صداي منه كه به ياد شيطنتهاش دارم مي خندم)

27 مرداد، 5:37 صبح: اين عكس تاريخي رو وقتي صبح علي الطلوع براي ديدن طلوع آفتاب رفته بوديم كنار ساحل محمودآباد آبجي مهمار از پشت گرفته بود، بطوريكه خودم فرداش روي گوشي ديدمش!

27 مرداد، 5:38 صبح: اين عسك (!) زيبا هم بقول آبجي جون، حاصل شكوفايي استعدادهاي نهفته بنده است!

27 مرداد، 5:46 صبح: اين هم اين بار بقول آبجي محترم، حاصل خود-تحويل-گيري مثبت بي نهايت بنده است!

27 مرداد، 5:48 صبح: اين رو هم باز آبجي خانوم وقتي داشتم روي ماسه ها از خودم هنر بروز ميدادم گرفته. باد تند اون روز صبح، با موهاي بنده بازي مي كرده، بنابراين به دلايل امنيتي و به كمك چند تا از فيلترهاي بيريخت فوتوشاپ (!) تلاش نموده ام اسلام و هويت بيتا را تا حد امكان محافظت نمايم.

27 مرداد، 6:00 صبح: اين هم نقش پايي است كه به ياد فريدون مشيري در كنار ساحل مانده بود از من چند جا؛
اين جهان : دريا،
زمان :چون موج،
ما : مانند نقش،
لحظه اي مهمان هستي ده هستي ربا...!

30 مرداد، 7:17 بعدازظهر: اين عكس بي ربط رو هم وقتي من و آبجي مهماره مجبور شديم به خاطر طرح ترافيك 40 دقيقه از شمال شرقي تهران بريم تا ته خط قرمز مترو، گرفتم. يهو يه ايستگاه مونده به آخر ديديم كه همه خانومها_برعكس هميشه_ ريختند بيرون! بعدش بلافاصله اين خانومه كفشهاشو كندو پاهاشو دراز كرد و شروع كرد به شكلات خوردن. خيلي خوشمان آمد!

نتيجه گيري اخلاقي بعد از پايان سفر شمال: درسته كه بخاطر ميكروب زياد و آلودگي تصويري كه داشت (!) عكس اين گوشه-اون گوشه طبيعت رو نگرفتم، اما با چشم خود شاهد بودم كه اگه همينطوري پيش بره بقول زن داييم ايران به اين قشنگي زير دست ما مردمان با فكر و با فرهنگ مي شه يه سطل زباله بزرگ.
چه جالبه كه رييس سازمان محيط زيست هم هر بار _فقط به خاطر ريشخند خانومها_، از جماعت نسوان انتخاب مي شه! اين دو تا خيلي به هم ربط داره، فقط كافيه فكر كنيم.
نتيجه گيري اخلاقي بعد از ساعتها پياده روي، ماشين سواري و مترو سواري در تهران: باز هم درسته كه عكس نگرفتم، اما آخه به اين هم مي شه گفت شهر؟! خيابونهاي تهرون شباهت زيادي با ديگ آش شله قلم كار دارند، هر چند نه ديدم و نه خوردم، اما از اون قديميها مي گن اونقدر همه مدل غلات و حبوبات و ادويه جات و علفي جات قاطي پاتي مي شه كه عمرا بتوني بفهمي داري چي مي خوري!

نسب من هم شايد به زني فاحشـــه در شهر بخارا برسد!

2007-08-12T09:28:00.000+03:30

ديشب-پريشب ها انگار خدا ما رو طلبيد تا در طول سفري دو روزه حرم سلطان علي ابن محمد باقر رو هم در مشهد اردهال (مشهد قالي) زيارت كنيم. به سراغ ‹سهراب سپهري› هم رفتيم كه در يكي از صحن هاي همون حرم خيلي زود به خواب رفته.

به سراغ من اگر مي آييد
نرم و آهسته بياييد
مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من...

تصاوير يالا متعلق است به وب سايت sohrabsepehri.com

من فكر مي كنم اين تنهايي كه سهراب در اين شعر از اون گفته، تنهايي در همين دنياي ماست؛ واضحه كه تنهايي الان سهراب ديگه از جنس چيني يا شكننده نيست كه كسي يا چيزي بتونه در اون ترك ايجاد كنه...

بار اول نبود كه بر مقبره سهراب فاتحه مي خوندم، اما اين بار با اين تفاوت كه خيلي افسوس خوردم كه اي كاش با خودم دوربين برده بودم يا گوشيم رو توي اتاق نميذاشتم تا مي تونستم از غربت آرامگاه سهراب چند تا عكس بگيرم. قبر سهراب تا ديوار نزديك 3 متر
فاصله داره و روي اون ديوار يه محفظه آلومينيومي 0.5x1 متر كوبيدند كه چون از جلو سرتاسر شيشه است مي شه گفت يه نوع ويترينه. در اين ويترين يه پرتره رنگ و روغن از سهراب هست، چند تا قاب رنگ پريده كه شعرهاي سهراب با فونت خيلي زشتي در اونها تايپ شده، يه انار قاچ خورده سرخ رنگ پلاستيكي (احتمالا يادآور: "من اناري را مي كنم
دانه..."!) و يك چوب نوشته از تكه اي از شعر معروف "صداي پاي آب" كه با خط شكسته مشق شده:

اهل كاشانم،
روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي،
مادري دارم بهتر از برگ درخت.
دوستاني بهتر ازآب روان.
و خدايي كه در اين نزديكي است:
لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب، روي قانون گياه...

متن كامل صداي پاي آب

2-3 سال پيش كه رفته بودم انگشت به دهان موندم وقتي ديدم شعر به اينجا كه مي رسد:
...اهل كاشانم،
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند، به سفالينه اي از خاك "سيلك".
نسبم شايد به زني فاحشـــه در شهر بخارا
برسد...

يك مسوول _احيانا_ تشريفات با خودكار آبي روي كلمه "فاحشــه" رو خط خطي كرده بود! اين
بار اما يك نفر شايد خوشفكرتر يا بلكه شخصي كه با حفظ سمت مسوول كمكهاي اوليه هم
بوده؟!_ روي خط خطي را يك تكه چسب زخم چسبانده بود، از همينهايي كه روي بانداژ يا
به دماغ عمل شده مي زنند!

* توضيح بعد از مراجعه به وبسايت رسمي سهراب سپهري:
خوشبختانه تونستم هم تصويري از سنگ مزار سهراب و هم تصوير ويترين مذكور رو به اين پست اضافه كنم كه گويا جديدا عكاسي شده. چون با كمي دقت مي شه چسب زخم رو بر روي كلمه "اسمش رو نيار" ديد!

اون شب با ديدن دوباره اين صحنه، دلم دوباره انگار آتش گرفت. اصلا سر درنميارم فلسفه اين

يكي صانصور ديگه چيه. مي دونم هيچ "زيرا"يي نيست كه جواب باشه، اما از همه چراها و اگرها و بايدها و ... اي كه در ذهنم مي گرده فقط به اين اكتفا مي كنم:

"مگه اون آقايوني كه در اين كار (صانصورينگ!) يد طولايي دارند و به طور خاص «اين
شخص شريف» عالم به اسرارند و مي دونند نسبشون دقيقا به كجا، كي يا چي مي رسه؟"
اتفاقا چه خوب شده كه هيچ كدوم نمي دونيم شجره مان دقيقا از كجا شروع مي شه. گرچه
اگر مي دونستيم هم احتمال قريب به اتفاق، اول از همه براي همين صانصورچي هاي بي اصل
و نسب گرون تموم مي شد!

» به ناگهان (!) به ياد يه جوك افتادم كه هر چي فكر مي كنم مي بينم خيلي هم خلاف شئونات وبلاگ نويسي نيست اگه اينجا نقلش كنم!

"روزي ملاي نسبتا شوخ طبعي سوار بر اتوبوس راه طولاني رو طي مي كرده كه حوصله اش سر ميره. با خودش مي گه براي رفع كسالت برم يه كم سر به سر راننده اتوبوس بذارم و باهاش گپ بزنم (احتمالا ضعيفه اي اون دور و اطراف نبوده تا ملا دمي از ياد خدا غافل نشه و عجالتا صيغه رو موقتا جاري كنه!). القصه ميره پيش راننده و شروع مي كنه به حرف زدن. وقتي صحبتهاشون گل ميندازه، ملا _از روي هدايت، مزاح يا فضولي، هيچ معلومنيست!!_ به راننده مي گه شما راننده ها كه هميشه خدا پشت فرمون و توي جاده اين و نمي تونين درست به عهد و عيالتون برسين. حرف و حديث هم كه پشت سر عيال راننده ها
زياده، چطور وقتي عيالتو باردار مي شه اطمينون مي كنين كه بچه، از خون خودتونه؟! راننده هم _دمش گرم!_ مي گه اتفاقا حج آقا! _احيانا شوفر حكايتمون اصفهوني بوده!_ شده وقتهايي كه شك كرديم و بعدش مطمئن شديم كه عيالمون بچه حلال خودمون رو آبستن
نيست؛ در چنين مواردي بدون هيچ ترديدي بچه رو مي فرستم **** علميه تا مثل شما ملا بشه!!!"

روزگار مي گذرانيم... مثل هميشه!

2007-08-05T12:31:00.000+03:30

‌» اين روزها هر كي بعد از سلام و احوالپرسي از من مي پرسه: "چه خبر؟ خوش مي گذره؟" مي شنوه: "هِ...ي ي ي! روزگار مي گذرانيم... مثل هميشه!"

‌» اين ماه، يك سال از روزهايي مي گذره كه اون آشنايي اتفاق افتاد. از اون دست آشنايي هاي خيلي عجيب و غريب كه وقتي فكر مي كردي مي ديدي همه اش قضا بود و قدر! انگار دو تا قطعه گم شده، تاي خودشون رو پيدا كرده بودند: به همين سادگي! اما... به چه قيمتي؟ كي تا حالا ديده دو قطعه كه خيلي با هم جورند بتونند براي هميشه كنار هم بمونند...؟ براي يكي شدن با قطعه اي كه ناگهان پيدا شده بود بهاي سنگيني پرداختم. صد افسوس كه حتي درست نمي دونم اين آشنايي و جدايي براي او چقدر تموم شد!

‌» دو هفته پيش تنهايي رفته بودم مسافرت. اگه دست خودم بود و شدني، هميشه يا دست كم ماهي يك بار تنها سفر مي كردم. تنها كه ميري سفر، همسفرانت همه موقتي اند و كسي از اونها تو رو نمي شناسه، فرصت خوبيه كه با خودت خلوت كني. فكر مي كني رها شدي، گم شدي و كسي تو رو نمي بينه: همون حسي كه خيلي وقتها دوست دارم تجربه كنم. برم جايي كه هيچ كس نباشه يا هيچ كس منو نبينه يا نشناسه. يعني هموني كه فريدون مشيري مي گه:

«...مي روم ز ديده ها نهان شوم ___ مي روم كه گريه در نهان كنم

يا مرا جدايي تو مي كشد _________ يا تو را دوباره مهربان كنم...»

‌» يه بار 5 سال پيش خاله شدم، خيلي شيرين بود؛ حالا قراره تا 6-7 ماه ديگه عمه هم بشم! خوشحالم و از اين نگران كه آيا برادرزاده من هم مثل عمه اش دل خوشي از من نخواهد داشت و فقط موقع مسخره كردن و براي دهن كجي از نام مبارك "عمه" استفاده خواهد كرد و به جانش قسم خواهد خورد؟! (مثلاً اينطوري: آره جون عمه ات...!)

» تصميم گرفتم امسال مثل بچه آدم (!) بشينم براي ارشد درس بخونم. مي دونم اونقدرها دشوار نيست كه از پسش برنيام. قبلاً مشكلم كمبود يا بهتره بگم "نبود" انگيزه كافي بود كه خوشبختانه بالاخره به صورت آني تهيه اش كردم! نمي دونم چرا به ياد يانگوم كله شق مي افتم كه براي برگشتن به قصر و انتقام گرفتن از كساني كه بيرونش كرده بودند رفت پزشكي خوند. به نظرم _حداقل اينجا_ هدف وسيله رو توجيه مي كنه!

» جالبه كه بارها شده به بقيه گفتم: "سعي كن عادت نكني، مخصوصاً به من!". اما خودم اونقدر مستعد عادت كردن ام كه هميشه بايد روي خودم كار كنم كه عادت نكنم. اگه نبود اين تلاش مداوم، به زمين و زمان عادت مي كردم! بهرحال هر كي نقاط ضعفي داره ديگه...

» پوياي رانيتيدين از قول اسكار وايلد نوشته بود: "زندگي مهمتر از اونيه كه جدي گرفته بشه".

چند روزه به سانِ "اي كيو سان" دارم مغز سرم رو تر مي كنم (!) و مي انديشم كه منظور مِستر وايلد دقيقاً چي بوده، اما هنوز به نتيجه اي نرسيدم! از دوستان عزيز به ويژه سايو جان و استاد بزرگ خواهشمندم در اين رابطه من را به سبزي ياري فرمايند.

بوي خاك

2007-06-27T14:46:00.000+03:30

گفت: "از چه مي ترسي؟ اينجا جز بوي خاك چيزي نيست."
- "از خاكي كه بر ذهن مي نشيند..."

›› ديروز بعد از ظهر همه جا تاريك شد، بعد يه توفان و بارون درست و حسابي اومد؛ كلي گرد و خاك با خودش آورد و كلي برگ و خاك و خاطره رو با خودش برد!
امروز به اين فكر مي كنم كه از وقتي بزرگ شدم و به ياد ميارم، هر روز دلبستگي هاي من فرق كرده. با آدمهاي جورواجور آشنا شدم، ازشون چيز ياد گرفته ام، بهشون دل بستم و به من دل بستند و بعد فراموشي و جدايي و ... اگه بخوام بشمرم خيلي زيادند. لحظه ها و ساعتهاي زيادي رو با هر كدوم يا با فكرشون گذروندم، اما نهايتش شده اينكه ديگه هيچ كدوم نيستند! يكي خيلي زود مزدوج شد و رفت پي زندگي و بچه داري و اصلا" از اين شهر رفت؛ يكي به دنبال تحصيل از اينجا كوچ كرد؛ يكي بعد از دانشگاه مشغول به كار شد و الان همين كار رو بهونه مي كنه براي نبودن. يكي روحش حتي خبردار نشد كه سالها بهش دل بسته بودي و الان راحت داره زندگيش رو مي كنه؛ يكي مي دونست، اما اونقدر به خودش و غرورش مي نازيد كه ترجيح داد بزنه به كوچه علي چپ! يكي مي دونست و مي خواست، اما نمي تونست! اينها ستاره ها بودند. از روز اول با اولين دوست شروع شد و معلوم نيست كِي ختم بشه.
هميشه شنيدم كه پيشگيري راحت تر از درمانه، واسه همين الان چند وقتيه كه تمرين دل نبستن مي كنم و چه موفق هم بودم!

›› مهستي عزيز پريشب حدود ساعت 7 و نيم رفت تا از داور عرش آفرين راز خلقت رو بپرسه. خدا هم اون و هم هايده رو بيامرزه، هر دو خواهر خيلي زود رفتند.
من با مهستي خيلي خاطره دارم، مخصوصا" هر چي خاطره سفر هست، با آواز هايده و مهستي همراهه. وقتي مرور مي كنم، درست مثل اينه كه فيلم ويدئويي تماشا مي كني و موسيقي متنش رو هايده يا مهستي خوندند!‌ آخه بابام عاشق صداي اين دو + حميراست. يادش به خير... يه پيكان آبي مدل 56 داشتيم كه با اون خيلي سفر رفتيم. يه بار يادمه رفته بوديم كوهنوردي، داشتيم از قله ميومديم پايين كه ديديم يكي رفته توي ماشين داره يه چيزي برميداره. با جيغ و داد و هوار از همون بالا فراريش داديم! وقتي رسيديم پايين بابا ماشين رو وارسي كرد و اول از همه گفت "كاست هاي مهستي رو برده نامرد فلان فلان شده!!"
مهستي رفت، اما صداش و آوازهاي زيباش هميشه هست، مثل هايده كه با هنرش هنوز زنده است. كاش همه وقته رفتيم از خودمون اثري بذاريم...

روزهاي گرمي كه مي گذرد...

2007-06-17T13:16:00.000+03:30

اين روزها براي ما بچه هاي كوير هوا اونقدر گرم شده كه من مثلا
بعد از اينكه تصميم گرفتم برم بيرون يه چيزي بخرم، چهار پنج روز طول مي كشه تا
گرما رو به جون بخرم و برم تصميمم رو عملي كنم!
هوا اونقدر گرمه كه ديروز ديدم آقا خرسه رفته چسبيده لب دريچه كولر!

خوب شد ديدمش، چون فهميدم كثيفه و يادم اومد خيلي وقته نرفته حمام. با آب و
تايد شستمش و فعلا مثل محكوم به اعدام با طناب دار از گردن به نخ پرده آويزونه
تا خشك بشه!

نمي دونم چرا حكايت وبلاگ نويسي منم درست شده عين همين گرما و تنبلي بيرون

رفتن. كلي چيزي هست كه مي خوام بنويسم، هر روز هم مي گم بالاخره امروز مي
نويسم، اما مرتب مي گم "بازم نشد، اما بعدا" حتما مي نويسم!".

اتفاقا همين ديشب به اين فكر مي كردم كه ما آدمها با چه خاطرٍ جمعي و به چه
سادگي خيلي از كارها رو موكول مي كنم به بعد؛ بعدي كه حقيقتا" مثل ته تونل
تاريكه، نه اينكه نور اميد نباشه _درسته كه براي آينده انگيزه و اميدي كه لازمه
نيست، ليكن موضوع الان اون نيست!_. اينكه چند لحظه يا چند روز بعد چه اتفاقي مي
خواد بيفته مثل اينه كه با ماشين داري توي تونلي حركت مي كني و نمي دوني ماشيني
كه از اون سمت مياد يادش مونده چراغش رو روشن كنه يا نه. هيچي معلوم نيست، اما
ما هميشه با راحتي خيال، مي گيم: "باشه بعد"!!

كاش اونقدر به هوش باشيم كه كاري رو كه الان بايد انجام بديم اونقدر به تأخير
نندازيم كه دير بشه و بعد فقط افسوسش رو بخوريم كه دير شد.

و اما من در اين روزهاي گرم چه مي كنم؟

›› الان تقريبا" يك ماهه كه از دنياي آنلاين يا شيك تر بگم
Cyber! دوري مي كنم. وقتي قرار شد اينترنت بي-سيم خوشمزه رو پس بدم فكر مي
كردم خيلي بهم بد بگذره، اما الان خوشحالم چون دوباره دارم به زندگي آفلاين
برمي گردم! روزها بيشتر از 2 ساعت پشت كامپيوتر نمي شينم و حداكثر 1 ساعت
به اينترنت وصل مي شم.

›› تقريبا يك سال پيش يه سري آموزشي عالي از موسسه گوته آلمان كه
از راديو دويچه وله پخش مي شده به
اسم "آلماني، چرا نه؟" دانلود كردم كه البته اصلش بايد گرون باشه و اون روز
موقتا روي Rapidshare آپلود شده بود. يه جزوه است با 104 فصل به همراه حدود
30 ساعت آموزش راديويي. 10 روزي مي شه كه يادگيري زبان آلماني رو با اونها
شروع كردم. واقعا دوره جالبيه، اگه يه همكلاسي كه مثل خودم علاقه مند بود
پيدا مي كردم خيلي خوب مي شد، اما فعلا هم _تنها_ خوب دارم ميرم جلو. كلمات
جديدي رو كه ياد مي گيرم مثل بچه سوسول ها روي اين كارت هاي فلش مي نويسم و
بكمك G-5 حفظ مي كنم. (به حق چيزهاي نديده و كارهاي نكرده...!)

›› يه مدت دنبال كتاب "آنا كارنينا" نوشته "لئون تولستوي" بودم و
بالاخره چند روز پيش آبجي مهمار از دانشكده شون گرفت و ما را بسي مشعوف
ساخت. دو جلده با هزار و 40 صفحه! دارم با بابا شريكي مي خونم. در واقع مي
شه گفت دائم از دست هم كِش ميرويم! من غير از روز شبها موقع خواب يكي دو
ساعت مي خونم تا خوابم ميره و صبح ساعت 6-7 كه مي شه بابا مياد بالاي سرم
كتاب رو مي قاپه! بعدش هم با افتخار مي گه "ديدي جوري اومدم كه بيدار
نشدي؟!" _آخه منم كه شُهره شهرم به زود از خواب پريدن! _

اونقدر اين مستر تولستوي در "آنا كارنينا" همه چيز رو

ريز-به-ريز توضيح داده كه آدم انگشت به دهن مي مونه. بعضي وقتها اونقدر
كالبد يه چيزي رو مثلا يه صندلي ناقابل رو مي شكافه كه شك مي كني اين يعني
چطوري رفته بوده توي صندلي؟!!! اما من حوصله ام زياده و معمولا همه كتابها
رو كلمه به كلمه مي خونم تا يك "واو" هم جا نيفتد.

›› اين روزها به غير از آلماني و كتاب و گاهي وقتها هم كامپيوتر،
به هنرهاي ظريفه هم مي پردازم. از جمله اين هنرها گلدوزي و قلاب بافي هست و
همينطور شيريني پزي. كارهايي كه سالها بود سمتشون هم نرفته بودم و حتي ازشون بدم ميومد!

بهرحال روزهاي گرم و بلند تابستونه و حيفه و نمي خوام به
بطالت بگذره. بقول يكي "مگه چند سال مي
خوايم عمر كنيم؟" نمي دونم چه ربطي داشت! اما اين جمله ايه كه از
ديشب تا حالا توي ذهنم داره چرخ مي زنه...

زيستن سخت ساده است و پيچيده نيز هم

2007-06-01T00:03:00.000+03:30

ساده است نوازش سگي ولگرد
شاهد آن بودن كه
چگونه به زير غلتكي مي رود
و گفتن كه «سگ من نبود‌»
ساده است ستايش گلي
چيدنش
و از ياد بردن كه گلدان را آب بايد داد
ساده است بهره جويي از انساني
دوست داشتنش بي احساس عشقي
او را به خود وانهادن و گفتن
كه ديگر نمي شناسمش
ساده است لغزش هاي خود را شناختن
با ديگران زيستن به حساب ايشان
و گفتن كه من اينچنينم
ساده است كه چگونه مي زييم

باري
زيستن سخت ساده است
و پيچيده نيز هم.

باز هم خيلي اتفاقي به اين شعر قشنگ از "مارگوت بيكل" برخوردم كه "احمد شاملو" اون رو ترجمه كرده و دلم نيومد كه اينجا نذارم...

آدم هاي بزرگ-آرزوهاي كوچك

2007-05-25T22:51:00.000+03:30

چند روزه خيلي دلم مي خواد بنويسم و باز همون تنبلي لعنتي نميذاره. حالا انتخاب يكي از اون همه چيزي كه مي خواستم بنويسم و ننوشتم كار دشواري شده، پس با يه بسم الله همينطور ميرم جلو تا ببينيم چي پيش مياد...!
* تقريبا ده روز است كه پس از حدود يك سال چشيدن طعم شيرين اينترنت نامحدود و خوش سرعت، اشتراك اينترنت بي-سيم منزل را لغو نموده و به همان ترديشنال اينترنت درٍپيت دايال-آپ پس رفت كرده ام! اما خودمانيم: آن اينترنت كجا و اين يكي كجا؟... طعم آن كمي شبيه كمپوت گيلاس بود درحاليكه اين يكي طعم شربت اكسپكتورانت ميدهد! ‹‹بلكه اين تب دانلودِ كُل اينترنت يه كم فروكش كنه اينطوري و هارد و سيستم بدبخت من يه نفسي بكشند از دست اينِ معتاد!››

* امروز به اين فكر مي كردم كه شانس بزرگي آوردم كه با اينكه با بابام 37 سال تفاوت سني دارم، حرف هم رو تا 89% مي فهميم. شايد به خاطر اينه كه بابا بالاخره فوق ديپلمِ اون روزا رو داره و هنوزم كه هنوزه_بعد 62 سال عمر_ اهل مطالعه است و يه عالمه شعر و حكايت از بَرِه، شايد هم از بس من به اون رفتم! ‹‹بهرحال اون 11 درصد باقيمونده هم چيزي نيست كه بخاطرش بخوام گله كنم و قدرشناس نباشم. خدايا 1000 بار شُكرت...››

* خيلي چيزها وقتي در كنار چيزهاي ديگه قرار مي گيرند، اهميتشون رو از دست ميدند. شايد به خاطر اينكه همه چيز به هم وابسته است. خيلي جاها خوندم و خيليها مي گند همه چيز نسبيه، مي خوام بدونم يعني واقعا هيچي مطلق نيست؟ يه استاد داشتيم سيستمهاي عامل بمون درس ميداد. وقتي سوال مي پرسيد و جواب مي شنيد: "بستگي داره..." عصباني مي شد و مي گفت: "اينو منم مي دونم، همه مي دونند. توي اين دنيا چيه كه به چيزي بستگي نداره؟ شما هر چي بگيد من مي گم به چي بستگي داره!!!" ‹‹هر چي فكر مي كنم مي بينم حق با استاده. همه چيز به هم وابسته است!››

* آدم‌هاي کوچک به‌خاطر آرزوهاي بزرگي که دارند هميشه کوچک مي‌مانند، آدم‌هاي بزرگ اما با آرزوهايي کوچک، بزرگ و بزرگ‌تر مي‌شوند.

‹‹چند روز پيش اين جمله رو يه جا خوندم، نمي دونم كي گفته، اما شك كردم كه درست گفته يا نه! بسيار انديشيدم تا ببينم اين حرف رو قبول دارم يا خير. بالاخره چون به اين نتيجه رسيدم كه گويا خودم هيچ وقت آرزوي بزرگي نداشتم و ندارم، براي حداقل 5 نفر اس ام اس فرستادم. حالا پيدا كنيد چارلز ديكنز را، نه، ببخشيد آدم بزرگ را!››

او جايي است كه ورودش را روا بدارند

2007-05-14T00:30:00.000+03:30

ديشب يه دوست صميمي كه از اتفاق همسايه ديوار به ديوار هم هست چند تا خريد داشت. با خط 11رفتيم تقريبا نصف شهر رو دور زديم تا سَم براي درخت نارنج باغچه شون! و رنگ براي چهارچوب در اتاق خواب! رو موفق شد بخره. بقيه اش رو خودش هم خوشبختانه چون خسته بود بي خيال شد و رفتيم يه نوشيدني _بدون الكل!_ خريديم و نشستيم توي يه ميدون سرسبز بزرگ وسط شهر كه اونقدر بزرگه كه با بابا و داداشم از Google Earth تونستيم حتي حوض وسطش رو به رنگ آبي فيروزه اي ببينيم _خب اين چه ربطي داشت؟!_...

نمي دونم چطوري بحث به دين و مذهب و اسلام و تشيع و تسنع و ... اينها كشيد. بعدش يهو دوستم مثل كسي كه يه كشف بزرگي كرده باشه يا يه خبر مهم علمي رو يه جا خونده باشه گفت "مي دونستي سُني ها حرامزاده اند؟!" من پرسيدم "نه، چرا؟!" گفت "چون موقع انجام حج يه جايي هست كه به محارم نامحرم مي شند بايد در ادامه يه بار نمي دونم صفا يا مروه يا خود كعبه رو برند و برگردند تا درست بشه و محرم بشند و ... اينها اين دور رو نميرن بدوند ديگه!" خلاصه من هم كه رگ شاهرگم به اين جور مسائل و احاديث حســـــاس...!

خلاصه، صحبتمون ادامه پيدا كرد و رسيد به اينجا كه من گفتم "من مي گم مگه دين وسيله اي نيست براي نزديك شدن به خدا؟ پس چرا اينهمه به اين قوانين دست و پاگير بپيچيم؟ تو مي دوني "حرامزاده" براي ما بچه مسلومنها چه واژه سنگينيه؟ اصلا مگه مسلمونها با هم برادر نيستند؟ اينطوري شيعه هم كه مي شه حرومزاده! من مي گم اصلا كي گفته اينهمه راه بريم حج و برگرديم و باز هموني باشيم كه قبلا بوديم؟ نكنه حج يعني چرخيدن دور يه خونه سنگي كه فقط يه نماده يا نكنه حج يعني دقيقا ايكس دور رفتن و برگشتن صفا و مروه، نه يكي كمتر و نه يكي بيشتر؟! يه شعر رو بابا وقتي من تازه خوندن و نوشتن رو ياد گرفته بودم داده بود با خط خوش نوشته بودند و زده بود به ديوار. تا هر وقت زنده ام يادم هست:

طواف كعبه دل كن كه كعبه از سنگ است.....كه آن خليل بنا كرده وين خداي خليل

... من حرفم اينه عزيز من".

خلاصه بحث داغ شد و ما روي نيمكت وسط ميدون بلند بلند داد ميزديم و از عقايد ايدئولوژيك خويش دفاع مي كرديم! هر چي گفتم "ول كن بحث رو، بي فايده است" ول كن نبود كه. كار داشت بيخ پيدا مي كرد كه گفتم "پاشو بدو ديرمون شد!" و قدم زنون راه افتاديم به سمت خونه.

آخر سر گفتم "ببين دوست جون! بذار يه داستان بگم از همون پائولو كوئليو كه خودت كلكسيون كتابهاشو جمع كردي. بعدش بحث رو همينجا تموم كنيم:

يك مبلغ مذهبي اسپانيايي به جزيره اي رفت و به سه كاهن آزتك برخورد.

كشيش پرسيد:‌ "چگونه دعا مي كنيد؟" يكي از آزتك ها پاسخ داد:‌ "ما فقط يك دعا داريم. مي گوييم: خدايا تو سه تا هستي و ما هم سه تا. بر ما رحم كن."

مبلغ مذهبي گفت:‌ "دعاي قشنگي است. اما دقيقا همان دعايي نيست كه مقبول خدا بيفتد. دعاي بهتري به شما ياد مي دهم."

كشيش يك دعاي كاتوليك به آنها آموخت و سپس راه خود را پي گرفت تا به تبليغ انجيل بپردازد. سالها بعد، سوار بر كشتي اي كه او را از اسپانيا بازمي گرداند، ناچار از كنار همان جزيره گذشتند. از روي عرشه آن سه كاهن را ديد و برايشان دست تكان داد.

در همان لحظه هر سه شروع كردند به راه رفتن روي آب و به طرف او آمدند.

همچنان كه به كشتي نزديك مي شدند يكي از آنها فرياد زد:‌ "پدر! پدر! آن دعايي را كه مقبول خدا مي افتد را دوباره به ما ياد بده چون فراموشش كرده ايم!"

مبلغ مذهبي كه معجزه را ديده بود گفت:‌ "مهم نيست."

و از خدا بخشش خواست كه پيش تر نفهميده است كه خداوند به تمام زبانها سخن مي گويد.

خوشبختانه ماجرا همين جا ختم به خير شد. اما من نمي دونم چرا هميشه با كساني دوست مي شم كه ايدئولوژيشون اگه 180 درجه با من فرق نداره، دست كم 170 درجه تفاوت رو داره. اين تازه از دسته دوم بود!

اونقدر بهمون ياد دادند كه چه قاعده و فرمولي براي رسيدن به خدا هست كه ديگه به دور و برمون دقيق نمي شيم و نمي فهميم كه پر از معجزه است، پر از نشانه است. صداي فرشته ها رو نمي شنويم كه خواهش مي كنند بريم پيششون، آغوش گرم خدا رو نمي بينيم كه هميشه به رومون بازه...

باز هم به قول كوئليو نمي فهميم كه او جايي است كه ورودش را روا بدارند.

جماعتي كه نظر را حرام مي گويند

2007-05-09T22:58:00.000+03:30

1. تقريبا يه هفته پيش بود كه دوستي به مناسبت طرح پليسي تأمين امنيت اجتماعي (يا خلاصه تر بگم: مبارزه با شُل حجابي!) اين بيت رو از سعدي _كه خدا بيامرزادش_ نقل مي كرد:

"جماعتي كه نظر را حرام مي گويند نظر حرام بكردند و خون خلق حلال"

من دنباله شعر رو پيدا كردم و ديدم سعدي شيراز در بيت پاياني اين شعر زيبايي كه سروده فرموده:
"به ناله كار ميسر نمي شود سعدي وليك ناله بيچارگان خوشست، بنال"!

جالب نيست؟ به نظر من كلمه محشر هم براي اين همه ذوق و رندي و آينده بيني كمه!

اين شعر رو استاد محمدرضا شجريان در دستگاه ماهور خونده و با نام جزاي آنكه نگفتيم شكر روز وصال در آلبومي با نام قاصدك كه هيچ وقت رسما مجوز نشر نگرفت قرار داره. علت اينكه اين آلبوم مجوز نگرفت همون بيت همين آواز هست كه اول آوردم. معلوم مي شه اون جماعت خودشون حساب كار دستشونه وگرنه اگه ريگي به كفش كسي نباشه كه نبايد يه بيت شعر از شاعر خدابيامرز قرن ششم رو به خودش بگيره كه! راست نمي گم؟!

تصنيف قاصدك _كه اين آلبوم به اسمش هست_ رو اوايل همين امسال خيلي اتفاقي از يه سايتي دانلود كردم و در اين پستم معرفيش كردم. از اون موقع معتادش شدم، مخصوصا وقتي يك ماه و چند روز پيش به اوج درماندگي رسيدم. اون روزها هر شب بجاي اشك و آه و گريه _كه عادتم نيست_ بايد اين آواز رو گوش ميدادم تا خوابم مي برد!

2. همون ديروز به دنبال پيدا كردن لينك دانلود همين آواز ممنوعه، يهو سر از وبلاگ آيينه شكسته درآوردم و اونجا يه چيز جالب ديگه پيدا كردم:

نمايش شاپرك خانوم نوشته بيژن مفيد كه نخستين بار در سال ۱۳۵۲ در تهران به روی صحنه آمد و همچنين در کشورهای انگليس، آلمان، ايالات متحده و استراليا اجرا شد.

داستان واقعا جالبي داره و هنرمندانه اجرا شده. نظر من اينه كه ارزش چند بار گوش كردن رو داره.

نقش آفرينان اين نمايش عبارتند از:

سوسن مقصودلو: شاپرک

بهمن مفيد: عنکبوت

بيژن مفيد: ملخ

تامی و سحر: سوسکی و موسکی

فهيمه راستکار: خاله سوسکه

رضا رويگری: کرم شب‌تاب

جمشيد گرگين: زنبور عسل

سيروس ابراهيم زاده: مگس

با اجازه و تشكر از آيينه شكسته، اجراي صوتي اين نمايش از اين آدرس قابل دانلوده:

اجراي صوتي نمايشنامه شاپرك خانوم نوشته بيژن مفيد

شهر هرت!

2007-05-03T20:36:00.000+03:30

شهر هرت جايي است که رنگهاي رنگين کمان مکروهند و رنگ سياه مستحب،

شهر هرت جايي است که اول ازدواج مي کنند بعد همديگه رو مي شناسند،

شهر هرت جايي است که همه بَدن مگه اينکه خلافش ثابت بشه،

شهر هرت جايي است که دوست بعد از شنيدن حرفات بهت مي گه: دوباره لاف زدي؟!

شهر هرت جايي است که بهشتش زير پاي مادراني است که حقي از زندگي و فرزند و همسر ندارند،

شهر هرت جايي است که درختها علل اصلي ترافيک اند و بريده مي شوند تا ماشينها راحت تر برانند،

شهر هرت جايي است که کودکان زاده مي شوند تا عقده هاي پدرها و مادرهاشان را درمان کنند،

شهر هرت جايي است که شوهر ها انگشتر الماس براي زنانشان مي خرند اما حوصله 5 دقيقه قدم زدن را با همسران ندارند،

شهر هرت جايي است که همه با هم مساويند و بعضي ها مساوي تر،

شهر هرت جايي است که براي مريض شدن و پيش دکتر رفتن حتماْ بايد پارتي داشت،

شهر هرت جايي است که با ميلياردها پول بعد از ماهها فقط مي توان براي مردم مصيبت ديده چند چادر برپا کرد،

شهر هرت جايي است که خنده عقل را زائل مي کند،

شهر هرت جايي است که زن بايد گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش مي گن مرواريد در صدف،

شهر هرت جايي است که مردم سوار تاکسي مي شند زود برسند سر کار تا کار کنند وپول تاکسيشونو در بيارند،

شهر هرت جايي است که 33 بچه کشته مي شن و ماموراي امنيت شهر مي گن: "به ما چه. مادر پدرا مي خواستند مواظب بچه هاشون باشند"،

شهر هرت جاييه که نصف مردمش زير خط فقرند اما سريالهاي تلويزيونيشونو توي کاخها مي سازند،

شهر هرت جايي است که 2 سال بايد بري سربازي تا بليط پاره کردن ياد بگيري،

شهر هرت جاييه که موسيقي حرام است حرام،

شهر هرت جايي است که همه با هم خواهر برادرن اما اين برادرا خواهرا رو که نگاه مي کنن ياد تختخواب مي افتن،

شهر هرت جايي است که گريه محترم و خنده محکومه،

شهر هرت جايي است که وطن هرگز مفهومي نداره و باعث ننگه،

شهر هرت جايي است که هرگز آنچه را بلدي نبايد به ديگري بياموزي،

شهر هرت جايي است که همه شغلها پست و بي ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار،

شهر هرت جايي است که وقتي مي ري مدرسه کيفتو مي گردن مبادا آينه داشته باشي،

شهر هرت جايي است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه، ابلهانه و ... است،

شهر هرت جايي است که توي فرودگاه برادر و پدرتو مي توني ببوسي اما همسرتو نه،

شهر هرت جايي است که وقتي از دختر مي پرسن مي خواي با اين آقا زندگي کني مي گه: "نمي دونم هر چي بابام بگه"،

شهر هرت جايي است که وقتي مي خواي ازدواج کني 500 نفر رو دعوت مي کني و شام مي دي تا برن و از بدي و زشتي و نفهمي و بي کلاسي تو کلي حرف بزنن،

شهر هرت جايي است که هرگز نمي شه تو پشت بومش رفت مگر اينکه از يک طرفش بيفتي،

شهر هرت جايي است که ......

خدايا اين شهر چقدر به نظرم آشناست!!!!!

اين رو يه دوست قديمي كه مهاجرت كرده به استراليا همين چند ساعت پيش برام ايميل كرده. براي من كه خيلي تازه و جالب بود، اما مهمتر از اون اين بود كه مدت زيادي بود كه ازش هيچ خبري نداشتم؛ نه پيغامي، نه ايميلي... چيزي. آدمي نبود كه بتونه راحت اينجا بند بشه، اين شد كه بعد از دانشگاه دمشو گذاشت رو كولش و از اين شهر هرت در رفت. اميدوارم هر جا كه هست هميشه سالم و موفق باشه.

چه كسي مرا نجات داد؟

2007-04-28T21:51:00.000+03:30

An Awaking Mind by Damon-A. H. Denys

اگر شما بخواهيد من بر پشت درب دل شما ايستاده ام و درب ميزنم، شما فقط كافيست بشنويد و درب را باز كنيد آنگاه من در قلب شما ساكن ميشوم و با روح پاك خود شما را تطهير ميكنم و شما دوباره متولد مي شويد...

آره، من خدا رو گم كرده بودم! اتفاق بدي كه برام افتاد باعث شد تلنگر بخورم، اينو بفهمم و دنبالش بگردم. وقتي صداش زدم، مثل هيچكس! دستش رو دراز كرد و منو در آغوش گرفت. شايد براي اولين بار بود كه فهميدم موقع سختي، وقتي كه فكر مي كني به آخر دنيا رسيدي: منتظر هيچ كس ديگه نبايد بموني چون هيچ منجي نيست. خودتي و خدات! كي مي تونه و مي خواد مثل اون بفهمه و دستت رو بگيره و در آغوش خودش به سلامت از حادثه ردت كنه؟ كي مي تونه دري رو به روت باز كنه كه هيچ كي حتي فكرش رو نمي تونست بكنه؟ كي مي تونه به اين نور و آرامش برسوندت؟

پس بيتا اينا يادت نره. اين رو هم يادت نره كه كليد خوشبختي تو، توي جيب هيچ كس ديگه اي نيست...

به دنبال خدا

2007-04-18T00:01:00.000+03:30

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: "تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت." نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود. مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: "چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زير لب‌ گفت: "ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ رهاورد برگردي. كاش‌ مي‌دانستي‌ آنچه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همينجاست!"
مسافر رفت‌ و گفت: "يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت."
و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: "اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد، جز آنكه‌ بايد."
مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود...
هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود. به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد. مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت.
درخت‌ گفت: "سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري؟ مرا هم‌ ميهمان‌ كن." مسافر گفت: "بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم."
درخت‌ گفت: "چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست." و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: "هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي!"
درخت‌ گفت: "زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم. و پيمودن‌ خود دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست..."!

عجب صبري خدا دارد

2007-04-16T00:10:00.000+03:30

›› مي خواستم مثل بچه مدرسه اي ها كه هي الكي بهونه مي گيرن: "خانوم تو رو خدا امروز امتحان نگير، خانوم باشه برا جلسه بعد و ..."! امروز امتحان ندم و بندازم براي سه شنبه. اما استاد عزيزم اصرار كرد و بالاخره امتحان رو دادم. نتيجه اي كه گرفتم براي خودم هم عجيب خوب! بود، 60 تكنيك نانچاكو در 1 دقيقه و 44 ثانيه: ركورد بچه ها رو شكستم!

كمربند زرد انجمن دفاع شخصي و نانچاكو ايران از آنِ من شد!
اينم نشان مخصوصمونه كه پشت لباس منم هك شده:

› مامان گفت: "يه موقع فكر نكني فتح خيبر كرديها"، گفتم: "خودم مي دونم مادر من"!!

›› دلم خون شد... نمي تونم ننويسم كه به بهانه امر به معروف و نهي از منكر بندگان خدا رو مي گيرند و اذيت مي كنند. چهار سال پيش چند تا از اين برادران بسيجي در كرمان به آزار و مزاحمت تنها كفايت نكردند و فرمان خدا رو با دستان مبارك خودشون اجرا كردند تا عبرتي باشد براي ديگران!
اين گروه محفلي طي چند ماه 5 نفر كه 2 زن و 3 مرد جوان بودند در راستاي پاكسازي شهر كرمان و كلا" جامعه از فساد و بي بندوباري! ربودند و حكم اعدام رو به شيوه هاي مختلف براشون اجرا كردند.
مصيب را زنده بگور كردند، محسن را خفه، جميله را سنگسار كردند چون ازداوج كرده بوده است! اي خدا...
از همه جگرسوزتر شهره و محمدرضا هستند كه سه ماه از عقدشان مي گذشته ولي برادران گمان كرده اند كه با هم روابط نامشروع دارند!!! اونها رو اول خفه كرده اند و بعد ماشينشون را به آتش كشيده اند. يكي از پرسنل مركز كنترل فرماندهي ناجا در رأس اين گروه زحمت مي كشيده است! يهو ياد حرف يكي از ضاربان سعيد حجاريان افتادم كه در دادگاه فرمايشي گفت: "من موتور رو مي روندم و دوستم پشت من سوار بود. جلوي شوراش شهر كه رسيديم حجاريان داشت ميرفت، موتور رو نيگه داشتم. دوستم از موتور پياده شد و زحمت شليك رو كشيد"!
و اما امروز چي خوندم: ديوان عالي کشور دیروز حکم تبرئه گروه 6 نفره بسيجيان پايگاه‌ مقاومت‌ بسیج کرمان و عاملان قتل هاي محفلي که چهار سال پیش به وقوع پیوسته بود را تایید کرد. قاتلان پنج زن و مرد کرمانی و وکلای آنها در دادگاه ادعا کرده اند که براساس سخنرانی آيت الله محمدتقی مصباح يزدی در کرمان و دستور فرمانده بسيج منطقه به اين نتيجه رسيده اند که قربانيان مهدورالدمند و به اين جهت، به تکليف شرعی خود عمل کرده و برای ريشه کن کردن فساد دست به این قتلها زده اند!!!

چي بگه آدم؟ به كي بگه آدم؟ غير از خدا صداي كي بزنم؟ به خدا چي بگم؟:
خدا جون قربونت برم، عجب صبري داري...
› داستان غم انگيز شهره و محمدرضا كه براي ديدن خونه اي ميرفتند كه قرار بود خونه عشقشون باشه
› اعترافات تكان دهنده باندي كه تبرئه شد چون امر خدا را اجرا كرده بود
› عنكبوتها مي مانند

زندگي شايد همين نباشد

2007-04-13T23:53:00.000+03:30

باز هم مي گفت: "مي داني فلاني جان!

زندگي شايد همين باشد

يك فريب ساده و كوچك

آن هم از دست عزيزي كه تو دنيا را

جز براي او و جز با او نمي خواهي

من گمانم زندگي بايد همين باشد..."

›› اين تكه آخر يه شعر طولاني از مهدي اخوان ثالث (م.اميد) هست كه يه دوست خوب كه خواننده هميشگي وبلاگم هست ديروز براي من فرستاده و گفته تو چرا غمگين شدي؟ با قدرت مشكلاتت رو حل كن و همچنان با صلابت به نوشتن ادامه بده...

ممنون دوست مهربون و همه دوستهاي مهربونم. دارم كم كم پيروز مي شم اما همچنان به گذشت زمان همون راه حل نخستين و آخرين نياز هست...]چشمك ميزنيم[

در برابر اين همه لطف زبونم عاجزه اما نمي تونم نگم كه اين خط خطي هاي من اينقدرها ارزشمند نيست و خيلي ممنون و شرمنده دوستاني هستم كه وقت ميذارند و مي خونند. راستش من خط خطي مي كنم چون از بچگي عادت دارم حرفهامو بنويسم و بعد پاره كنم. الان اينجا خط خطي مي كنم چون از وقتي لاگ مي نويسم، هر وقت حرفي ته دلم هست دلخوشيم شده همين! خيلي وقتها شده كه خط خطي مي كنم و پابليش نمي كنم. يه حسه كه شايد فقط كسي كه وبلاگ مي نويسه بتونه درك كنه. فقط مي تونم بگم از حس سبك شدن سرچشمه مي گيره، حالا روي كاغذي كه قراره پاره بشه يا جايي كه جهاني مي شه يا هر كجا ...! اصلا مهم نيست.

بگذريم...

›› شعر بالا اسمش هست اژدها عفريته اي نامأنوس! از مجموعه در حياط كوچك پاييز در زندان. اخوان پاي دردددل يكي از همبندهاش بنام شاتقي مي شينه كه دخترعمويي بنام طاووس داشته و عاشقانه دوستش مي داشته. اما طاووس يهش نارو مي زنه و براي تصاحب اموالش، موقع مستي ازش امضاء مي گيره و نامردانه ميندازدش زندان. هرچه همه شاتقي رو سرزنش مي كنند كه تقصير تو بوده كه اين دخترعموي فاسق رو دوست داشتي و .... او مي گفته: "من باور كرده ام كه زندگي بايد همين باشد...!"

نه، اشتباه نكنيد اين وصف حال الان من نيست و من عاشق نشده ام و از عشق فريب نخورده ام! همه اينها رو نوشتم تا بگم:

باور من چيز ديگري است،

زندگي شايد همين نباشد!

از ديروز به اين فكر مي كنم كه شايد زيادي زندگي رو جدي گرفتم و هميشه مي خواستم همين نباشه و بجاش همونطوري باشه كه من مي خوام. آيا در توان من هست؟ گمان نكنم. هميشه فكر مي كردم بر خلاف افكار سركشانه اي! كه دارم، به خيلي بايدها و نبايدها تن دادم؛ اما تازه به اين نتيجه ميرسم كه هنوز خيلي چيزهاي ديگه هم هست كه بايد به اون فهرست اضافه كنم، وگرنه هيچ وقت به اصطلاح زمونه خوشحال و خوشبخت نخواهم بود!

ابرهاي همه عالم شب و روز در دلم مي گريند

2007-04-09T00:16:00.000+03:30

قاصدک هان چه خبر آوردي؟
از کجا وز که خبر آوردي؟
خوش خبر باشي اما،
گرد بام و در من
بي ثمر مي گردي
انتظار خبري نيست مرا،
نه ز ياري ، نه ز ديار و دياري، باري
برو آنجا که بود چشمي و گوشي با کس،
برو آنجا که ترا منتظرند
قاصدک در دل من، همه کورند و کرند،
دست بردار از اين در وطن خويش غريب،
قاصد تجربه هاي همه تلخ،
با دلم مي گويد،
که دروغي تو دروغ،
که فريبي تو فريب،
قاصدک هان، ولي
راستي آيا رفتي با باد؟
با توام، آي کجا رفتي آي،
راستي آيا جايي خبري هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمي جايي؟
در اجاقي طمع شعله نمي بندم،
اندک شرري هست هنوز؟

قاصدک
ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند .

>مهدي اخوان ثالث<
دانلود تصنيف اين سروده در دستگاه ماهور

» فكر كنم اخوان وقتي اين شعر رو سروده يه حال و هوايي داشته مثل حالي كه من اين 10-11 روز دارم، البته شايد هم خيلي بهتر از من...!
» از همه دوستاي خوبم كه طاقت ميارند و اين خط خطي ها رو مي خونند و حتي كامنت ميذارند يه دنيا ممنونم، مي خوام به كامنتهاي پست قبلي جواب بدم؛
-ققنوس(مريم) ممنون از صحبتهاي دلگرم كننده ات. مشكل خود خودمم عزيزم، آرماني فكر كردن كار دستم داد بالاخره. دعا كن خدا مثل هميشه باهام باشه و دسته گل از اين گل تر به آب ندم!
-پست قبليم يه كامنت داشت از "من". نمي دونم چرا اما به ياد اين اس ام اس افتادم_البته هر معلولي زاييده علتي است!_:
5 راه شاد بودن: 1. داشتن يه دوست خوب مثل من 2. داشتن يه دوست مثل من، 3. داشتن فقط من، 4. داشتن من، 5. من!!!
منِ عزيز، خيلي صحبتها من جمله سخنان گهربار از شما شنيدم، خيلي چيزها رو هيچ وقت نگفتيد و نشنيده فهميدم! اما يادم نمياد شنيده باشم "ساده باش اما با مسائل ساده برخورد نکن". اگه اشتباه نكنم اين من رو فقط من مي شناسم. دقيقا يك سال پيش چنين روزي_بيستم فروردين_ خيلي زود خودش رو شناسوند! با همه بار سنگيني كه اين شناختن و دونستن برام داشت بارها و بارها به شير پاكي كه من خورده و باعث شده صاف و روراست باشه و زود خودش رو رو كنه رحمت فرستادم! باور كنيد عين حقيقت رو گفتم.
-مريمِ خوبم نبينم ناراحت باشي. ميام مي بينمت و سعي مي كنم احساسات منفيت رو از بين ببرم. فقط يادت نره كه "ان الله مع الصابرين"
- مژگان عزيزم پارك لاله رو من اصلا نشنيدم، چه خبر بوده مگه؟! همه جا سلول انفرادي هست دختر جان، حتي در شهرهاي كوچيك. بهت گفتم كه مشكل من از كجا شروع شد]...چشمك مي زنيم[
- دوست جديد جناب اميرسمساري به كلبه محقر بنده خوش اومديد_البته فكر مي كنم يه بار ديگه هم اين طرفي اومده بوديد_فقط ببخشيد كه آشفتگي و عجله و دردسرهاي اين چند وقت فرصت و دماغ كافي رو ازم گرفته، بهرحال شما بهيچ وجه مهمان ناخوانده نيستيد.
» يه پيچ گنده ديگه سر راهمه كه مثل هميشه فقط بايد خداي مهربون كمكم كنه تا به سلامت ازش رد بشم... خيلي برام دعا كنيد.

زهي خيال باطل، زهي اميد محال

2007-04-03T11:43:00.000+03:30

- ياد من باشد كاري نكنم كه به قانون زمين بربخورد...
- ياد من باشد كه قرار نيست همه تفاوت دنياي درونم را با آنچه در ظاهر هستم بفهمند و اگر فهميدند، بتوانند درك كنند،
- ياد من باشد كه ادب خرجي ندارد، ولي همه چيز را خريداري مي كند؛ حتي توجه، احترام و تحسين زني را كه ياد گرفته احساسات و گوش شنوايش را تعطيل كند تا بتواند فقط آنچه در ذهنش فرو كرده اند به تو منتقل كند تا از راهي كه به تركستان ميرسد خارج شوي،
- ياد من باشد با چشمان باز نگاه كنم تا بفهمم كه خيلي آرماني فكر مي كنم، خيلي خيلي زياد،
- ياد من باشد بيهوده دلخوشم، ماجراجويي فقط مال فيلمها و كتاب داستانهاست،
- ياد من باشد اگرچه بربرها صدها سالست كه مرده اند، اما بربريت به قوت خود باقيست. اينجا قانون زمين مي گويد: جوان تحصيلكرده اي را به اتهام ... (يك عبارت ساخته خودمان!) توسري مي زنيم، تحقير مي كنيم، چندين ساعت به سلول انفرادي مي فرستيم، به خانواده اش نشان نمي دهيم و مثل يك جاني محاكمه مي كنيم... همانطور كه مي توانيم چشم ببنديم و جنايت در حق يك ملت را به بزرگواري خود ببخشاييم، كيست كه به ما اعتراض كند؟
- ياد من باشد شايد سواد داشته باشم، شايد بفهمم چه مي خواهم و چه مي كنم، اما فقط يك دخترم، اينجا ايران است و شهر من شهريست با جمعيتي كمتر از چهارصدهزار نفر،
- ياد من باشد زياده دلخوشم. در اين دنيا هيچ وقت و هيچ كجا آزاد نيستم. آزاد نيستم آنطور باشم كه هستم...!

» باز هم به مدت (نامعلوم) روز به حالت تعليق مي مانم، باشد كه اين داستان ختم به خير شود.
» از همه دوستاني كه در اين غيبت يك هفته اي سراغ منو گرفتند بي نهايت متشكرم. مطمئن باشيد اگرچه آنلاين نمي شم، اما حالم خوبه و با كسي هم قهر نكردم!
» خداوند هيچ كس را گرفتار سپاه كوردلان نكناد، آميـــن!

كارناوال نوروزي در غربت

2007-03-27T22:02:00.000+03:30

امروز بارون قشنگي اومد و به سختي تونستم تا عصر توي خونه بند بشم. بعد كه نم نم شد رفتم بيرون يكي دو ساعت قدم زدم و از ردپاي بارون و البته درياچه هاي متعدد و بي نظيري كه در كناره خيابون ناگهان رخ داده بود! لذت بردم. براستي كه بهار زيباست و بقول يه آدم خوش سخن كه نمي دونم كي بوده: "براي صاحبان چشم، جلوه هاي بيشمار بهار آيات چشم نواز خداوندند".
قشنگترين عكسهايي كه بمناسبت عيد ديدم، امروز توي سايت دوربين نت بود كه آلبوم عكسيه از كارناوال نوروزي ايرانيان در نيويورك! كي شه بشه ما هم اينقدر شاد و آزاد و رنگين نوروز رو با هم جشن بگيريم...

اين عكسها رو آقا/خانم نيكو شيدفر گرفته اند.

صندلي؟!

2007-03-26T00:28:00.000+03:30

استاد فلسفه وارد كلاس شد تا آزمون پاياني را بگيرد. درحاليكه صندلي اش را بر روي ميزتحريرش مي گذاشت، به دانشجويان گفت: "از هر چيزي كه در طول ترم ياد گرفته ايد و مي توانيد، استفاده كنيد و به من ثابت كنيد اين صندلي وجود ندارد."
به اين ترتيب قلمها و پاك كن ها به كار افتادند، همه دانشجويان دست به كار شدند تا با نوشتن متني ثابت كنند كه آن صندلي وجود ندارد، به جز يكي از آنها كه بعد از سي ثانيه نوشتن، در ميان بهت و ناباوري همكلاسيهايش، برگه امتحانيش را به استاد برگرداند.
لختي گذشت و روزي كه نمره امتحان نهايي دانشجويان اعلام مي شد فرا رسيد... دانشجويان كلاس در كمال ناباوري ديدند دانشجويي كه فقط در سي ثانيه جواب را نوشت بالاترين نمره كلاس را گرفته است.

جواب او اين بود: "كدام صندلي؟"

A philosophy professor walks in to give his class their final. Placing his chair on his desk the professor instructs the class, "Using every applicable thing you've learned in this course, prove to me that this chair DOES NOT EXIST."
So, pencils are writing and erasers are erasing, students are preparing to embark on novels proving that this chair doesn't exist, except for one student. He spends thirty seconds writing his answer, then turns his final in to the astonishment of his peers.
Time goes by, and the day comes when all the students get their final grades ... and to the amazement of the class, the student who wrote for thirty seconds gets the highest grade in the class.

His answer to the question: "What chair?"

ساقدوش

2007-03-24T20:23:00.000+03:30

امروز آتيش پاره من عروس شده بود! نه، چون داماد نداشت بهتره بگم ساقدوش عروس. خودش مي گفت "مي دوني خاله چي كم دارم؟" گفتم "چي عزيز من؟" گفت "يه دوماد كت و شلواري با يه دسته گل خوشگل!" الهي قربونش برم...
تا فرصت بود، يه عالمه ازش عكس گرفتم و چند تائيش رو هم آپلود كردم.

ما زاده سرزمين خشكيم، راضي به بنفشه اي اگر آيد

2007-03-20T20:39:00.000+03:30

واااي شش روزه كه وبلاگ ننوشتم! اين چند روز آخر سال اونقدر كار بود كه نفهيمدم چطور گذشت. مادر محترم هم كه لطف كردند امسال براي خونه تكوندن بجاي هركي ديگه بنده رو بدون حقوق و مزايا و حق عائله دربست استخدام كرد؛ تا باشه ديگه استعفاء ندم و بيام ور دل مامان جون! واقعا به اندازه يه كوزت زحمتكش واسش كار كردم...
سال 85 براي من سال نسبتا پرفراز و نشيبي بود. نيمه اولش روزگار لعبتباز بازيهاي عجيبي با من كرد.
ديل كارنگي مي گه "وقتي تقدير ليموي تلخي بدستت مي دهد، تلاش كن از آن ليمونادي شيرين بسازي." ياد گرفته ام هميشه از اتفاقات تلخ به نيكي ياد كنم، حتي اگه تلخ ترين باشه. پشت هر اتفاقي، تلخ يا شيرين، تجربه اي هست كه با كمي ذكاوت مي شه پيداش كرد و به ذهن سپرد. مگه تا كي مي شه واسه يه اتفاق كه به هر علتي رخ داده ناراحت بود و بقول خودم افسردگي كرد؟
نيمه دوم هم از كارم گذاشتم اومدم بيرون. از شركتي كه محيطش و كارمندانش رو بغير از يكي دو تا استثناء خيلي زياد دوست مي داشتم و بهش خو گرفته بودم. شايد عاقلانه نبود و شايد كار مهمي به نظر نياد، اما براي من مهم بود. خيليها كه بيرون گود نشسته بودند مي گفتند اين كار رو نكن، خودم هم مي دونستم ديگه اينجا كار گيرم نمياد و شرايط جالبي نخواهد بود، اما همت و شجاعت به خرج دادم و بيش از اين اون شرايط رو كه باب ميلم نبود بيهوده تحمل نكردم و كار موردعلاقه ام رو رها كردم.
بهرحال سال جاري با همه داستانهاش به خير گذشت. همه دور و بريهام سالمند شكر خدا، فقط سوي چشمهاي مادربزگم بخاطر بيماري ديابت خيلي كم شده و به دعا نياز داره. بيشتر دوستام به كاري مشغولند، يا رفتند خونه بخت و يكي دو تا بچه مدرسه اي دارند! و بهرحال سالمند و سرشون به كار خودشون گرمه. خودمم هم كه ملالي نيست جزگاهي احساس هرز رفتن!
در اين ساعات پاياني سال، براي همه ايرانيهاي مهربون، مخصوصا دوستان و آشنايان آفلاين و آنلاينم آروزي سالي خوب و پر از موفقيت مي كنم.

خدايا مرا وسيله اي براي صلح و آرامش قرار ده. بگذار هر جا تنفر است، بذر عشق بكارم؛
هر جا آزردگي هست ببخشايم.؛
هر جا شك حاكم است ايمان. هر جا يأس است، اميد؛
هر جا تاريكي هست، روشنايي؛ و هر جا غم جاري است، شادي نثار كنم؛
الهي توفيقم ده كه بيش از طلب همدلي، همدلي كنم؛
بيش از آنكه مرا بفهمند ، ديگران را درك كنم؛
بيش از آنكه دوستم بدارند، دوست بدارم؛
زيرا در عطا كردن است كه مي ستانيم؛
و در بخشيدن است كه بخشيده مي شويم؛
و در مردن است كه حيات ابدي مي يابيم.

به اميد سالي شاد و بانشاط براي همه

غم كي بزرگتره؟

2007-03-14T00:29:00.000+03:30

َAutumn's Vantage by Damon-A. H. Denys

اگر تمام مردم دنيا بزرگترين غم زندگيشان را در دست بگيرند و در صفي بايستند تا يک قاضي حکم کند غم چه کسي از همه بزرگتر است، هرکس با نيم نگاهي به بغل دستي خود غمش را در جيب مي گذارد و به خانه بر مي گردد.
<نمي دونم كي گفته!>

جوجه طلايي

2007-03-11T01:20:00.000+03:30

يكي دو روز خاله جونم اينا مي رفتند پيش داداشم، منم باهاشون رفتم سفر. هم فال بود و هم تماشا. مخصوصا اينكه يه جوجه كوچولوي يه روزه خيلي ماماني خريده بود، گذاشته بودش توي آكواريوم بغل تختشون توي اتاق خواب! خانومش گفت ديشب داداشت پاك منو فراموش كرده بود، تا صبح جوجه رو توي لباسش گذاشت و نازش كرد كه ساكت بشه و بخوابه. خاله جون بهش گفت تو خجالت نمي كشي؟ جوجه بازي مي كني؟ الان بايد بچه ات رو بغل كرده باشي نه يه جوجه مرغ رو...! اونم با خونسردي هميشگيش گفت اينو خريدم كه با خانومم بچه داري رو تمرين كنيم، اگه خيلي وحشتناك بود كه انصراف ميديم، اگه نه كه شايد تصميم بگيريم ما هم جوجه دار بشيم!!!

›› عكس جوجوهه رو، گذاشتمش اون بالا!

زمانه ايست كه هركس به خود گرفتار است

2007-03-06T13:48:00.000+03:30

زمونه عجيبي شده. 2 هفته پيش يهو دلم واسه دوست دوران دبيرستانم كه خيلي با صميمي بوديم و هنوز هم كمابيش در ارتباطيم تنگ شد. براش پيغام زدم كه: "عصر وقت داري بيام ببيينمت يا بريم بيرون؟" جواب داد: "امروز نه، اما فردا چرا، بيا خونمون". فرداش زنگ زد كه ممكنه عصر نتونم. برات پيغام مي زنم خبرت مي كنم. بعد از كلاس ورزش ديدم پيغام زده كه: "با كمال شرمندگي كاري برام پيش اومده و امروز نمي تونم، باشه ايشاالله يه روز ديگه". همين بود و همين! از اون روز نه زنگ زده، نه پيغامي نه هيچي! البته بار اولش نبود، فقط وقتي ياد من مي كنه كه يه سوالي چيزي داشته باشه.
خيلي وقت پيش بهش گفتم از رفتارت معلومه كه ديگه نمي خواي با هم در ارتباط باشيم. حق هم داري، منم شايد با خيليها اين رفتار رو دارم. هركي توي هر دوره اي ممكنه دلش بخواد با يكي دوست بمونه و در عوض دوستهاي قديمش رو بايگاني كنه. پس چرا هميشه مي گي تو بي معرفتي، چرا سراغ منو نمي گيري و ...؟! ايني كه من مي گم رو بدون رودرايستي بگو تا ديگه نه زنگت بزنم و نه سراغتو بگيرم...
هر چي فحش بدتر از بد (!) بلد بود نثارم كرد و گفت ديگه اين حرفا رو نزن. اما موضوع همينه. روزگار بدي شده. همه دنبال كار خودشون مي دوند (و در نهايت هم به هيچ كجا نمي رسند!). كسي به ياد دوستش نيست. كسي حتي دلش براي كسي تنگ نمي شه. دوستي نمونده كه موقع سختي در كنارت باشه تا تنها نباشي. دوستي ها همه شده تلفني و اس ام اسي، چتي و اينترنتي... پشت تلفن و چت و اس ام اس و حتي صورت به صورت دم به ساعت قربون همديگه ميريم، اما دريغ از سر سوزن همدلي و محبت كه هيچ كجا يافت نمي شه...

نور به قبر فردالدين عطار نيشابوري بباره، اما فكر كنم اين جمله رو چند قرن زود گفته باشه!:
دوستي اهل زمانه را چون خوردني بازار يافتم، به رنگ نيكو و به طعم ناخوش.

به اكنون اعتماد نكن

2007-03-02T21:33:00.000+03:30

نيمه شبي دانشجو در خانه استادش را زد.
-"قدرت تمركز جواس ندارم! نمي توانم مسائلي را كه از من خواسته ايد، حل كنم."
استاد گفت: "مي گذرد. تحت تأثير احساس فعلي ات قرار نگير و به تلاشت ادامه بده."
چند هفته بعد دانشجو دوباره به خانه استادش رفت.
"دارم موفق مي شوم! آشفتگي روحم كمتر شده و آز آنچه مي خواهم، مطمئن ترم. مي توانم مسائلي را كه از من خواسته ايد به راحتي حل كنم."
استاد گفت: "مي گذرد. تحت تأثير احساس فعلي ات قرار نگير و به تلاشت ادامه بده."!!
‹از كتاب پدران، فرزندان، نوه ها نوشته پائولو كوئليو›

حاشيه ميرويم: ديروز ساعت هشت و نيم آزمون ارشد بود. من هم خيلي سروقت، حدودا" ساعت هشت و بيست و هفت-هشت دقيقه سر جلسه حضور بهم رسانيدم! به جز كلوچه كوچيك نيم وجبي كه دادند و فكر مي كردم بزرگتر از اينا باشه! جاي همه خالي. سوالهاي زبان سخت بود، اما فكر كنم خيلي بد نزدم. آزمون استعداد تحصيلي رو هم فكر كنم به كمك هوش سرشار خدادادي! خوب زده باشم. رياضي رو اگه منفي نزده باشم شانس آوردم! بهرحال وقت و سرمايه اي صرفش نكردم. نكته مثبتش اين بود كه فهميدم كه قبول شدن نبايد خيلي سخت باشه و اگه روزي روزگاري دوباره هوس كنم فوق شركت كنم، همين MBA رو بخونم كه امسال شركت كردم، چون فكر كنم رشته جالبيه.

آلبوم گذشته

2007-02-27T23:45:00.000+03:30

امروز با يه دوستي حرف مي زدم، مي گفت من هيچ دلبستگي به آينده ام ندارم، به اتفاقات خوبي كه ممكنه بيفته دلگرم نيستم. مگه زندگي چيه اصلا؟ همين الان راضيم اگه بميرم! بعد هم گفت به جاي آينده، هميشه به گذشته فكر مي كنم.
براش اين رو خوندم از ديل كارنگي كه خيلي سال پيش بالاي سر آينه زده بودم و كم كم رنگ جوهرش پريد:
"گذشته فقط خيالي است و آينده هم رويايي بيش نيست. كسي كه قدر امروز را دانست، خاطره ديروز را با خوشبيني و روياي فردا را با سبكبالي در سر خواهد پروراند."
بعد بهش گفتم منم مثل تو، منتها با يه تفاوت؛ اينو مي دونم كه هيچي در آينده نيست كه واقعا ارزش داشته باشه زنده بمونم و دركش كنم! اما به گذشته فقط مثل يه آلبوم عكس نگاه مي كنم. از خاطرات خوش زياد عكس زدم توش. از اتفاقات بد عكس مي گرفتم، اما خوشم نميومد نمي ذاشتم توي آلبوم. يه جاهايي هم يه كارهايي كردم، يه خبطهايي كه اگه ازش عكس نمي گرفتم و نميذاشتم توي آلبوم، عبرتم نمي شد. يه صفحه هايي رو هم علامت زدم، تقريبا روزي نيست كه برنگردم و عكسهاي يادگاري اون صفحه ها رو نبينم. اما چيزي كه هست، وقتي آلبوم عكس رو مي بيني غصه نمياد سراغت، بلكه مثل بچه ها ذوق مي كني و مي خندي! حتي اگه يه خاطره تلخ باشه، اگه يه عكس توي اون آلبوم به يادت بندازه كه: "آااخ، يادش بخير. اون روز توي حياط خونه عزيز جون با بچه ها دنبال هم مي كرديم كه پام ليز خورد و افتادم زمين. يادمه خيلي دردم اومد. اما قيافه خاكي و گريه كردنم اونقدر شده بود شبيه بچه كوليها كه دائي شيطونم اين عكس رو ازم گرفت. هه هه هه...!"
اين جمله رو همين 10 دقيقه پيش كه توي همين فكر بودم، خيلي اتفاقي يه جا ديدم و نمي دونم كدوم رندي گفته: "اگر خدا مي خواست انسان عقب نشيني کند، يک چشم هم پشت سر او ميگذاشت"!

حاشيه ميرويم-1: از دوستان عزيزي كه هميشه نسبت به من لطف دارند، سر مي زنند، خط خطي هام رو مي خونند و نظرشون رو ميگند و حتي در مدتي كه نمي نوشتم با ايميل و غيره سراغ مي گرفتند يه دنيا ممنونم. Tiger عزيز، مريم دوست جون خودم، مژي مزدوج، مريم ققنوس، مهندس بهزاد، محمد صادق جاسم! اصفهاني، ديب دميني شيطون، زيرخط و ... (اين سه نقطه حتي شامل همه اونهايي هم مي شه كه آسه ميان و آسه ميرن كه اين فيلهاي سرخ و سبز و زرد شاخشون نزنه!)
حاشيه ميرويم-2: از همه دوستان برنامه نويس علاقه مند به برنامه نويسي در چهارچوب .net تقاضا مي شود در انجمن وب سايت DotNetSource كه اولين وب سايتي هست كه بصورت تخصصي به اين مقوله مي پردازد عضو شده و فعاليت نمايند.
حاشيه ميرويم-3: از امشب تصميم گرفتم در راستاي هرچه جذاب تر كردن پستهايم در اين وبلاگ، تا حد امكان براي هر پست از يه نقاشي زيبا و ترجيحا مرتبط با موضوع استفاده كنم! عنوان نقاشي و اسم نقاش پايين تصوير هست و اگه روي نقاشي كليك كنيد ميرويد به يه صفحه اي _كه يحتملِ زياد ف.ي.ل.ت.ر ه_ و مي تونيد از اونجا نقاشي رو با قيمت مناسبي بخريد. مثلا بهاي نقاشي امشب فقط 19500 دلار ناقابل مي باشد!
حاشيه ميرويم-4: من كه مي بينيد خونسرد اينجا نشستم مي نويسم، صبح پنج شنبه پس فردا امتحان ارشد دارم. قربون قد و بالاي خودم برم با اين درس خوندنم!!!

نامه ای از آبراهام لینکلن به معلم پسرش

2007-02-26T21:38:00.000+03:30

اين نامه رو آبراهام لينكلن، شانزدهمين رئيس جمهور آمريكا _جرج دابليو بوش شماره 43 است_ خطاب به معلم پسرش نوشته. آقاي اميرمهدي حقيقت ترجمه كرده و من در وبلاگ سراچه خوندم. جالبه و مختصر و مفيد. بايد حتما خوندش، واسه همين اينجا ميذارم:

می دانم که باید بیاموزد همه انسان ها، با انصاف و درستکار نیستند، اما این را هم به او بیاموز که به ازای هر انسان رذلی، قهرمانی هم هست و در مقابل هر سیاستمدار خودخواهی، رهبری از خودگذشته و فداکار. به او بگو به ازای هر خصمی، دوستی هم هست؛

می دانم که باید مدتی وقت صرف کرد، اما اگر می توانی به او بیاموز که زحمت کسب یک دلار، ارزشی بسیار از شادی پیدا کردن پنج دلار دارد. شکست را به او بیاموز و همچنین لذت پیروزی را؛

او را از حسادت برحذر دار و اگر می توانی، راز خنده خاموش را به او بیاموز و از شگفتی های کتاب ها برایش بگو. زمانی هم به او بده تا به راز پرواز پرندگان در آسمان، زنبورها در نور خورشید و گل ها در دامنه های سر سبز بیندیشد؛

به او بیاموز مردود شدن بسیار شرافتمندانه تر از تقلب کردن است. به او بیاموز به نظرات خودش ایمان داشته باشد، حتی اگر همه به او بگویند اشتباه فکر می کند؛

بیاموز که با مردم مهربان ومتواضع، به مهربانی وتواضع رفتار کند و با مردم متکبر و خشن، به تکبر و خشونت. بیاموز به آدم های عیب جو و منفی باف اعتنا نکند؛

بیاموز که قدرت بازو و مغزش را به بالاترین مزایده ها بفروشد، اما هرگز اجازه ندهد برچسب قیمتی بر قلب و روحش آویخته شود. بیاموز گوش هایش را بر عربده های اراذل و زور گویان ببندد، بایستد و مبارزه کند؛

با او به ملایمت ومهربانی رفتار کن، اما او را در آغوش نگیر. چون تنها آزمون آتش است که استیل گرانبهایی را می آفریند. به بودن وزندگی کردن تشویقش کن و بگذار صبر را تجربه کند تا شجاع و بی باک شود. به او بیاموز همیشه عمیق ترین ایمان را به خود داشته باشد، چرا که در این صورت همیشه عمیق ترین ایمان را به نوع بشر خواهد داشت؛

خواهش بزرگی است، می دانم. اما ببین چه کار می توانی برایش بکنی. آخر او پسرک خوبی است.

باز هم مي نويسم...

2007-02-25T23:53:00.000+03:30

امشب بعد از مسواك، رفتم بخوابم كه يهو يادم افتاد كه اي دل غافل دوباره امروز وبلاگ ننوشتم! اين چند هفته خداحافظي با بلاگ تك، اسباب كشي به بلاگر، پروژه هاي CAD آخر ترم خواهرم كه باعث شده بود پي سي عزيز من رو 24 ساعت شبانه روز غُرق كنه و بعد هم راه اندازي انجمن دات نت سورس... همه و همه بهانه اي شدند كه تنبلي كنم و ننويسم. در اين مدت كه ننوشتم اونقدر از نوشتن پُرم كه هر روز چند بار به خودم مي گم الان ديگه كيبورد ( بجاي قلم) رو دست مي گيرم و مي نويسم... اما بازم تنبلي برنده مي شه، چرا؟ نمي دونم!
شايد چون خيلي چيزها به ذهنم مياد و ميره كه نوشتنش سخته يا اصلا نمي شه نوشت. شايد چون اينجا رو چند نفر كه منو از نزديك مي شناسند هم مي خونند و من نمي تونم خود خودم رو بنويسم _آخه من اوني كه خيليها مي شناسند نيستم!_. شايد چون افكارم تنده و با افكار اكثر قريب به همه! يكي نيست. شايد چون گاهي فكر مي كنم بنويسم كه كي بخونه؟ شايد چون دوباره در وضعيت نامعلوم معلق شدم... خيلي از اين شايدها هست!

اما خوب كه فكر مي كنم: نمي نويسم تا كسي بخونه يا نظر بده يا خوشش بياد، مي نويسم چون وقتي 16-17 ساله بودم، با نوشتن همين جملات ساده بود كه آروم مي شدم و اينو هرگز يادم نميره. اين رو هم يادم نميره كه همون روزها يكي از همين نوشته ها رو دوستم طيبه خوند و فهميد كه به چي فكر مي كنم. اونقدر زيرپام نشست تا حرف دلم رو شنيد و براي من شد دوستي كه هميشه توي رويا مي ديدم. اما افسوس كه خيلي زود رفت و من موندم و حسرت و روياي داشتن يكي چون او...

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و باتمام افق هاي باز نسبت داشت،
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد...
...براي ما يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل يك لهجه يك سطل آب تازه شديم...

وهم شگفت

2007-02-19T15:03:00.000+03:30

چشم یک روز گفت: "من در آن سوی این دره ها کوهی را میبینم که از مه پوشیده است این زیبا نیست؟"
گوش لحظه ای خوب گوش داد سپس گفت: "پس کوه کجاست؟ من کوهی نمی شنوم"
آنگاه دست درآمد و گفت: "من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم من کوهی نمی یابم."
بینی گفت: "کوهی در کار نیست من او را نمی بویم."
آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره وهم شگفت چشم گرم گفت وگو شدند و گفتند: "این چشم یک جای کارش خراب است!"

<جبران خلیل جبران>

سرآغاز کلام

2007-02-15T21:57:00.000+03:30

به تماشا سوگند
و به آغاز کلام،
واژه ای در قفس است...

برای شروع در یه آدرس جدید، فکر می کنم همین چند کلمه کافی باشه!